Təqvimdə sıradan bir tarix kimi görünə bilər, amma 27 sentyabr bu xalqın yaddaşına sadəcə bir gün kimi deyil, bir millətin yenidən doğulduğu an kimi həkk olundu. O səhər eşitdiyimiz ilk xəbərlər, ardınca gələn həyəcanlı gözləntilər və günlərlə gözümüzü çəkmədiyimiz ekranlar… Hər şey 2020-ci ilin həmin payız sabahında başladı.

Biz illərlə “torpaqlarımız işğal altındadır” cümləsilə böyüdük. İçimizdə müharibənin soyuq kölgəsi, ürəyimizdə isə nisgil var idi. Lakin 27 sentyabr həmin nisgilin qürura çevrildiyi, illərdir birikmiş sükutun gur bir səsə dönüştüyü nöqtə oldu.

Anım Günü yalnız keçmişi xatırlamaq, kədərlənmək günü deyil. Bu gün, 44 günlük o tarixi yürüşdə canından keçən minlərlə gəncin — haqqını ödəyə bilməyəcəyimiz Vətən övladlarının ruhuna ehtiram duruşudur. Hər biri bir evin tək oğlu, bir ananın ümidi, bir uşağın atasız qalan gələcəyi idi. Onlar kürsülərdə pafoslu çıxışlar etmədilər, sadəcə səngərə girdilər və sözün həqiqi mənasında tarixi öz qanları ilə yazdılar.

Ağdamın, Şuşanın, Xankəndinin azad nəfəs alması o addımların sayəsindədir. Bu gün Bakının küçələrində başımız dik gəziriksə, hər addımda o adlarını bəzən tanımadığımız, amma simaları yaddaşımıza həkk olunan qəhrəmanlara borcluyuq.

Zaman keçir. İllər bir-birini əvəz edir, şəhərlər bərpa olunur, yeni yollar salınır. Amma bir həqiqət dəyişmir: bu torpağın hər qarışında bir şəhidin izi var. Anım Günü bizə həm də öz məsuliyyətimizi xatırladır. O gənclər bu Vətəni azad etmək üçün can verdilər, biz isə onu yaşatmaq, daha güclü etmək və unutdurmamaq üçün varıq.

Sükutla, qürurla və dərin ehtiramla… Ruhunuz şad olsun!