Ötən gün Azərbaycan Dövlət Akademik Milli Dram Teatrında Şıxəli Qurbanovun “Sənsiz” əsəri üzərində qurulmuş eyniadlı tamaşaya baxdım. Düzünü deyim, artıq 10 ildən artıqdır ki, el arasında “AzDrama” kimi tanınam teatra getmirdim. Son zamanlar isə mediada və sosial şəbəkələrdə teatrın aktyorlarının narazı çıxışlarını müşahidə etdiyimə görə tamaşadan böyük gözləntilərim yox idi.

Lakin “Sənsiz” tamaşasına baxdıqda düşundüm ki, son zamanlar dəfələrlə tamaşalarında iştirak etdiyim digər teatrlardan daha güclü aktyor oyununu xüsusi qeyd etmək lazımdı. Milli Dram Teatrını digərlərindən  müsbət tərəfdən fərqləndirən amillərdən daha biri işıq effektləri oldu. Lakin teatrda səsin tənzimlənməsinə ehtiyac duyulur, çünki orta sıralarda zəif eşidilən səs arxa sıralarda çətin eşidilə bilər.

Əsəri oxumayanlar üçün qeyd etməliyəm ki, süjetin mərkəzində sevgi dördbucağı göstərilir. Müəyyən qədər Mozart ilə Solyerinin hekayəsinə oxşar münasibətlər, sonda adələtli şəkildə tamamlanır.

Əsərin baş qəhrəmanlarından biri repressiya qurbanı olan istedadlı qeoloq Tərlan, illər sonra bəraət qazanaraq Vətəninə və toy günü tərk etməli olduğu sevdiyi həyat yoldaşı Sevincin yanına qayıdır. Qayıdandan sonra isə müəyyən səbəblərdən, Sevincin həyatını kənardan müşahidə etməli olur. Bəs Sevincin həyatında bu illər ərzində nələr baş verib?

Cütlüyün ətrafı intriqalarla zəngin olmasına baxmayaraq onlar sonda qovuşur.

Tamaşa bitdikdən sonra yanımda oturan tamaşaçı xanım nostaljik hisslərlə, bu əsərin ilk quruluşunun premyerasında iştirak etdiyini və o zaman əsərin müəllifinin xanımının çıxış edərək “Sənin əsərinə sənsiz baxdım”, dediyini bildirdi.

Aynur Vəliyeva