Ötən gün “Sevgililər günü”nü bəhanə edib nəhayət həyat yoldaşımla çoxdandır baxmaq istədiyin “Qadınım” tamaşasına getdik.

Müasir realizmin nümunəsi ola biləcək bir tamaşa olduğunu desəm məncə yanılmaram.

Aktyor oyununa söz ola bilməz, aktyorlar rollarını çox gözəl və inandırıcı ifa etdilər, bir anlıq kiminsə real həyatını kənardan müşahidə edirmiş kimi hiss etdim özümü.

Təəssüfləndim ki, tamaşaya sevgililər günündə baxmalı oldum, çünkü tamaşada nə Qadın nə də Sevgi hekayəsi gördüm. Bu daha çox bir meqa-narsist kişi hekayəsi idi.

Tamaşa boyu səsləndirilən türk mahnılarında bəhs edilən o ülvi eşgın və məhəbbətin nə izini, nə də sorağını gördüm.

Mahnılardan birində “aşk uğrunda ölmədinsə aşk deyil” deyilən hissəsinə aid olacaq bir münasibətdə görmədim tamaşada.

Yenədə lal-dinməz həyat yoldaşı və özgə ərini ovlayan qadın obrazları filmlərimizdə olduğu kimi tamaşalarımızda da əks olunur.

Əsərin müəllifi əlbəttə ki, ibrətamiz hekayə yazıb ki, baxın görün reallıq budur, özünüzü sizə dəyər verməyən biri üçün, ailənizin və övladlarınızın xoşbəxtliyini aldadıcı ehtiras üçün fəda etməyin.

Əslində sevgi olan yerdə yalan və ölüm olmur, xoşbəxtlik və yeni həyat yaranır.

Sonda sual yarandı ki, niyə Azərbaycan yazıçıları və ssenaristləri əsl məhəbbət haqda kitablar yazıb, filmlər çəkmirlər?
Yəgin cəmiyyətimiz dəyərlərin itkisi dövrünü yaşayır və pak ülvi məhəbbət ideyası tamaşaçıya yad və maraqsız gəlir.