İnsan, varlı və ya kasıb olmağından asılı olmayaraq, doğulduğundan ölənədək hərəkətdə olur. Biz, kiçik istisnalarla, bir saat mexanizmi kimi daim aktivlik nümayiş edirik.

Hətta, artıq bitdi deyib, dincəlmək imkanı olduqda belə, insan qarşısına yeni hədəflər qoyub hərəkətə keçir. Özü yorulduqda isə ətrafdakıları təşviq edir: “Oxumalısan!”, “İş tap bir işin ucundan tut”, “Yaşın ötür, evlən, ailən olsun”, “Uşaqsız ailə olar?”, “Elə bir dənə uşağın var? Bəs qızın (oğlun) yoxdur?”, “Evi təmir etmirsən?”, “Bağımız olsaydı, bir iki ağac əkib, kölgəsində dincələrdik”… Beləliklə ətrafdakıların gözləntilərini doğrultmaq üçün bir ömür xərcləyən insan toplusu əmələ gəlir. Bu “vaxtında” oxumayan, əylənməyən, demək olar ki, yaşamayan toplumun bir hissəsi olmaq riski ilə üz-üzə qalmaq ehtimalı boyükdür.

Bu toplum daim hər şeydən narazıdır və narazılığı əslində öz həyatından, reallaşdıra bilmədiyi potensialının puç olmasından, nə vaxt isə düzgün edilməyən seçimindəndir.
Birdə baxırlar ki, bu dünyada onlara ayrılan vaxt bitmək üzrədir, istək və arzuları gerçəkləşdirməyə isə artıq nə vaxtları, nə enerjiləri qalıb. Çünki zamanında heç kim onlara: “Sən özün nə istəyirsən?” sualını verməyib. Daha çox “belə lazımdır”, “adətimizdir”, “eləməlisən” ifadələrini eşidiblər və tabe olublar.

Bir çoxları yaşamadıqlarını övladlarının həyatında modelləşdirməyi özünə borc bilir və bu nəsildən nəsilə ötürülür, o vaxta kimi ki, biri yox deyib, öz hədəflərinə çatanadək.
Sağlam təfəkkurlü insan ona bu dünyada ayrılan zamanı düzgün dəyərləndirməlidir, həyatını zamanında doğru seçimlər edərək yaşamalıdır, onun üçün doğru olanı özü müəyyən etməlidir.

Psixoloqlar deyirlər ki, bəzi insanlar ən çox özlərinin cürət edib etmədiklərini başqasının elədiyini gördükdə onu tənqid atəşinə tuturlar, öz uğursuzluqlarına isə müxtəlif bəhanələr uydururlar. Həqiqət isə ondadır ki, biz hər gün, hər saat, hər dəqiqə həyatımızın axınını müəyyən edən seçimlər edirik. Səhər tez və ya gec durub işə başlamaq və ya günortaya kimi yatmaq, ürəyimizə yatan işi görmək, yoxsa gəlirli və ya prestijli işi görmək, işdən çıxıb alış-veriş edib evə qayıtmaq və ya kiminləsə əylənməyə getmək, evdə qalıb yemək bişirmək yoxsa canlı musiqisi olan restorana getmək, axşam gecə yarısına kimi filmlərə baxmaq, yoxsa sağlam yuxu yatmaq və bu siyahını uzun-uzadı davam etmək olar.

Buna görədə, müxtəlif seçim imkanları olmağına baxmayaraq bizi seçən, bizim uğrumuzda nələrdənsə imtina edən insanlara təşəkkür etməliyik, çünki onlar olmasaydı bəlkə də bizim seçim imkanımız olmazdı, həyatımız da başqa cür olardı.

Çünki seçimlərimiz bizim və yaxınlarımızın həyatının gedişatını, uğur və uğursuzluqlarını müəyyən edir. Bəzən isə birinin uğursuzluq hesab etdiyi, digəri üçün uğura çevrilir.

Aynur Vəliyeva