Gün desək yanılmış olarıq, daha doğrusu, sıradan Azərbaycan qadınının 24 saatı. Sıradan yox, nisbətən gərgin gün olduğu üçün paylaşmağı düşündüm. Niyə? Çünki bir-birimizə diqqətli və anlayışlı olsaq, gündəlik həyatımızdaki gərginlikləri azalda bilərik.

Saat 22.00, bloqumda son xəbəri paylaşdım. Beynimə mesaj gəldi: “Bu xəbərdə maraqlıdı, onuda paylaş”, lakin ana ürəyi, “Bəsdir, get uşağın yeməyini hazırla, işə gedir”, – dedi.
Süfrə quruldu, geyim səhmana salındı, öpüb, qucaqlayıb yola saldım, yaşam tərzinə görə mənim kimi “bayquş” olan, oğlumu işləməyə. Düşünürəm ki, insanların yaşam tərzinə görə “lark” və “bayquş”lara bölündüyünu  bilirsiniz. Birincilər səhər tezdən oyanıb aktivlik edirlər, ikincilərin beyni isə gecə saatlarında daha yaxşi işləyir və onlar rahat vütün gecəni oyaq qalırlar.
Beləliklə, oğlumu işə yola salıb, uşaqların otağına əl gəzdirdim, mətbəxə göz gəzdirdim, qabları yudum və sıra vatsapa çatdı. Məlum oldu ki, oğlum artıq iş başındadır.
Bu anda beynimə yenə mesaj gəldi: “Bu gün saytda yerləşdirdiyin xəbərləri vatsapda da paylaş”, digər yarımkürrədən cavab gəldi ki, “Mesajları səslidə olanlar var, gecdir, sabah paylaşarsan”.
Hə-ə, indi nəhayət bir fincan çay içmək  olar. Jasminli yaşıl çay dəmləyib, bir dənə şokolad götürüb çıxıb balkona əyləşdim ətrafdakı səs küyü dinləməyə.

Gecə  saat birdir deyə nisbətən sakitçilik idi. Çayı içərək, xəbərlərə baxıram: burada kimsə batdı…, orada yanğın baş verdi…, bunları saxladılar, onları yola saldılar… Parisdə Olimpiya oyunlarıda belə oldu…, COP24 isə tam başqa olacaq…

Beləliklə bir saat kecdi. Saat ikidir, o biri oğlum hələ gəzir… Nənəsini vatsapda sakitləşdirdim ki, nigaran qalmasın. Sonra oğluma zəng vurdum, cavab vermədi. Başı bərk qarışıqdı yəgin.
Yerini təxmini təyin etmək üçün vatsapına yazdım, statusuna, tiktokuna, instagramına baxdım…Təəssüf ki, bir nəticə əldə edə bilmədim.

Beynimə növbəti mesaj gəldi: “Əsəbləşmə, get çiyələkli dondurmanı ye, həyat gözəldir, narahat olma, harda olsa birazdan gəlib çıxar)”. Həyatı bilmirəm, amma dondurma doğrudanda gözəl idi və bir neçə dəqiqəlik fikrimi yayındıra bildi.

Saat üç oldu, bir qürultu səsi qəldi və… Liftə minib, həyətə enməyə tənbəllik edən inkoqnito qonşumuz iki atışla evini zibildən təmizlədi. Bax belə, sadə yolla, insanlar həyatlarını asanlaşdırırlar.

Gözləməkdən yorulub getdim yatmağa. Səhərə yaxın, təzə yuxuya getmişdim ki, həyat yoldaşımın səs6küyünə oyandım. Tələsik geyinib getdi üst mərtəbədə yasayan qonşunun suyunu ümumi şəbəkədən bağlamağa. Bu dəfə mətbəximizin divarına su axmağa başlamışdır. Nə etmək olar, bilərəkdən deyil, ehtiyyatsızlıqdandır.

Biraz sonra olanlardan hirsli yoldaşımla suya qənaət mövzusunda “boğuşmadan” sağ çıxıb, nəhayət tək qalıb bir saatda yatmaq qərarına gəldim. Təzə yuxuya getmişdim ki, qapı səsi qəldi – gözümüz aydın, oğlumuz sağ salamat evin yolunu tapıb. Ehmalca evə girib, otağında gizləndi ki, heç kimlə danışmasın. Düzünü deyim, kiminləsə danışmağa, 101-ci dəfə nəsə başa salmağa halım qalmayıb, yuxumu almaq daha vacibdir. Buna görədə məndə üstünə getmədim, necə olsa nə vaxtsa özü başa düşəcək, bəlkədə bu onun öz övladları olanda baş verəcək, amma əminəm ki, tarix təkrarlanacaq.

Yenə qapı səsi, o biri oğlum gəldi. Sizi verənə şükür. Gəldi, yeməyini yedi, yatdı. Məni oyatmır, anlayışlıdır.
İki saat sonra oyandım, sifariş etdiyimiz içməli suyu gətirdilər. Durdum, dedim, gərgin gecədən sonra özümə qulluq edim. Meyvə – tərəvəz şirəsi hazırladım, balkonda gözəl mənzərəni seyr edərək tələsmədən içdim. Artıq günə başlamaq olar.

Evi səhmana saldım, paltar yuyan maşını yüklədim: “Artıq işə başlamaq olar”, – dediyim o an, gözüm mətbəxin divarına sataşdı və gördüm ki, vəziyyət səhər olduğundan dahada pisdir. Qonşu suyu açıb və su sürətlə bizim divara yayılır…

Bütün günü yoldaşımla, qonşularla bir əlimdə ev telefonu ilə smartfon, digər əlimdə kəfkir,  bu problemi həll etməyə və eyni zamanda, sizdən naxoş, səbzili plov bişirməyə həsr elədim. Çox təəssüf ki, bir fincan çay içmək və sayta xəbər qoymaq lüksundan məhrum oldum.

Sözdə isə, mən nə edirəm ki? Bütün günü oturmuşam evdə işə getmirəm, istirahətdəyəm. Evdən işlədiyim nə iş kimi qəbul edilir, nədə ki, ciddiyə alınır.

Elə bilməyin ki, sərgüzəştlərim bunula bitdi, günümüz davam etdi. Duş qəbul edib şüuraltımı işə salıb, pozitivə sazlanaraq, yeni transformasiya olunmuşdum ki, oğlumdan yeni xəbər eşitdim: deməmiş mən xəstəxanadayam və təcili yardıma ehtiyacım var. Bunu, telefonla mənim 70 yaşlı anama zəng edərək bir qadın deyib və dəstəyi qoyub. Anamda, təlaş içində, mənim söndürülmuş, şarjda olan telefonuma, sonra isə ev telefonuma zəng edib nəhayət oğlumnan öyrənib ki, bu yalandır.

Əslində isə, bu cür zənglər 2024-cü ilin ahıl insanlara qarşı törədilən ən çox yayılmış dələduzluq üsuludur. Dələduzlar yaşlı insanlara zəng edib onların övladlarının, yaxınlarının və ya nəvələrinin hazırda xəstəxanada huşsuz olduğunu və tibbi yardım almaqları üçün təcili pulun köçürülməsinə ehtiyac olduğunu yalandan deyirlər. İnsanlar yaxınlarından narahat olduqları üçün bəzən sadəlövhlük edərək pulu köçürürlər və ya nağd şəkildə dələduzlara verirlər.

Anamla gündə bir neçə dəfə telefonla əlaqə saxladığım üçün, o məlumatdan ilk olaraq stresə düşsədə, yenə də sona kimi inanmayıb.

Beləliklə, günümün sonuda bu dələduzluq üsulunu anama izah edərək onu sakitləşdirməklə keçdi.
Yenədə şükür, hamımız salamatıq, problemlərimizi çözürük, pislik isə pis adamlara qalır.

Amma düşünməyin ki, hər günüm belə keçir. Bəzən günə balkonda gün şüaları altında musiqili meditasiya ilə başlayıram, sonra meyvə şirəsi içib, “Bossanova” playlisti sədaları altinda səhər yeməyimi yeyirəm və işə başlayıram. Günün sonunda isə maraqlı bir filmə baxıb, ayı və ulduzları seyr edirəm, gün ərzində olanları  beynimdə süzgəcdən keçirirəm və sonda çox vaxt sahib olduqlarıma şükr edirəm.

Aynur Vəliyeva