Yüksəklikdə insanın nəfəsini kəsən təmiz hava, dağların başındakı, duman və sanki dağı parçalayıb içindən budaqlanan ağaclar, bu təbii abidənin tam özəyində axan çayın şırıltısı təkrarolunmaz təsir göstərdi mənə.

Bu Qubanın Qəçrəş bələdiyyəsinin ərazisində yüksəklikdə yerləşən Küsnət Qazma kəndində yerləşən Minarə təbii abidəsidir.

Minarə Küsnət Qazma kəndinin ərazisinin bitdiyi yerdə yerləşir. Qrızdəhnə yolunun başlanğıcında, Qudyalçayın daş qayanı deşib-keçməsi nəticəsində yaranan bu təbii abidənin uzunluğu 30-35, eni 4-5, hündürlüyü isə 3-4 metrə çatır.

Onun tektonik hərəkətlər və çayın eroziyası nəticəsində IV əsrdə əmələ gəldiyi ehtimal edilir. Minarə eyni zamanda 10-15 metr yüksəklikdə təbii körpü rolunu oynayır. Qayaların arasında soyuducu adlanan bir oyuqda var. Orda olduğum zaman, günorta saatlarında dağın başında bir neçə dəqiqədə sizin dərinizi qaralda biləcək istidən sonra, Minarənin ətəyi yer üzündə ki, cənnətə bənzəyirdi. Ətrafdakı dağların və qalaların üstü sanki ağaclara bürünmüşdü və bu gözəlliyin ortasından çay axırdı.

Ora ailə dostlarımızla birlikdə getmişdik. İlk dəfə idi ki, biz Qubaya gəlib çoxsaylı qohumların dostların evlərində səs küylü qonaqlıqlarda deyil, təbiətin qoynunda istirahət edirdik.

Bir neçə gün ərzində Qəçrəş meşəsində, asma körpü ətrafında saatlarla gəzdik. Günlərin birində təbiətə olan marağımızı görən atamın işçilərindən biri ailələrimizi çox gözəl bir yerə qonaq apardı.

Bəlkə də, o vaxtlar 14 yaşım olduğu üçün və o qədər də çox səyahət etmədiyim üçün, dağların başından Minarəni seyr etmək, yüksəklikdə insanın nəfəsini kəsən təmiz hava, dağların başındakı, duman və sanki dağı parçalayıb içindən budağlanan ağaclar, bu təbii abidənin tam özəyində axan çayın şırıltısı təkrarolunmaz təsir göstərdi mənə.

Ondan sonra bir çox yerlərdə oldum, amma o günlər gözəl xatirə kimi qaldı yaddaşımda. İlk dəfə idi ki, məhz təbiətdə vaxt keçirirdik. Hər gün həyətimizdə və meşədə yabanı çiyələk, böyürtkən, qoz-fındıq və ilk dəfə gördüyüm sarı zoğalı bir başa ağacdan yığıb yeyirdik. Şəhərdən gələn uşaqlar üçün bu ekzotik vaxt keçirmə üsulu idi, çünki burada nə televizor, nə smartfon, nə də ki, internet var idi. O vaxtlar, 90-cı illərin əvvəlində, müasir texnologiyalar o qədər inkişaf etməmişdi, amma buna baxmayaraq stasionar telefonu, təmiz bulaq suyunu və elektrik enerjisini meşədə ki, ərazimizə çəkməyə nail olmuşduq.

Başqa bir əyləncəmizdə gecə düşəndə tonqal ətrafında yığışıb göydəki ulduzlara baxmaq idi. Dağların başında ulduzlara daha yaxın idik sanki…

Aynur Vəliyeva